شماره مطلب : 122
زمان انتشار : 92/8/12 - 11:32 2013/11/3

نامگذاری اماکن به نام ورزشکاران اقدامی فرهنگی یا ...؟

در هفته گذشته اعضای محترم شورای شهر تهران به پاس قدردانی از تلاش جناب آقای هادی ساعی در کسب مدال طلای المپیک به پیشنهاد شهردار تهران و تصویب دو فوریت، تصمیم به نامگذاری یکی از میدان های شهر تهران به نام ایشان گرفتند. بنده نیز به عنوان یک شهروند و همچنین نماینده مردم شریف تهران، ضمن تقدیر از تلاش این ورزشکار خوب کشورمان، با این تصمیم مخالفت کردم و دلایل خودم را طی مصاحبه ای اعلام کردم.

اعلام این نظر بازتاب های مختلفی از سوی شخصیت ها و حتی رسانه ها – با گرایش های سیاسی مختلف - در جامعه داشت که عمدتا اقدام شورای محترم شهر را عجولانه و ناصحیح دانسته بودند. چند روز قبل نیز یکی از اعضای محترم شورای شهر تهران با دفاع از این اقدام شورای شهر تهران، ضمن بیان نکاتی در مصاحبه با خبرگزاری ایسنا ، این اقدام را از جمله اختیارات شورا دانستند. به نظرم لازم است بیش از یک مصاحبه کوتاه به این موضوع پرداخته شود، بنابر این در این چند خط دلایل اشتباه بودن این تصمیم را بیشتر توضیح می دهم :

1 . قبل از هر توضیحی ، لازم است مجددا از جناب آقای ساعی به دلیل زحمات و تلاششان در کسب مقام نخست رشته کاراته مسابقات المپیک و زنده کردن نام پرافتخار جمهوری اسلامی ایران تقدیر و تشکر کنم و تاکید کنم که تجلیل از این ورزشکار پرتلاش را امری لازم می دانم ، اما با این نحوه از تجلیل یعنی نامگذاری میدانی به نام ایشان – یا هر کس دیگر - مخالفم.

2 . متاسفانه سال هاست که کشور ما از یک روند افراطی در مواجه با موضوع ورزش رنج می برد. پرداختن بیش از اندازه به این موضوع باعث شده تا مسئولان کشور و حتی رسانه ها و از جمله رسانه ملی - که در این گناه کم تقصیر نیست - بسیاری از بخش های دیگر جامعه را بویژه در مواقع تشویق ، تجلیل و ترغیب به فراموشی بسپارند. اختصاص بسیاری از صفحات برخی نشریات زرد یا تیترهای آنها و یا برنامه های صدا و سیما با حضور ورزشکاران و پرداختن به زندگی آنها به عنوان الگوهای مطلق و همچنین بزرگنمایی مسابقات ورزشی به اندازه ای که بیننده می پندارد که تمام اسلام در برابر تمام کفر قرار گرفته است ، باعث تشدید این تب شده. شاید به همین دلیل بود که هفته گذشته برای چندمین بار این موضوع مورد اعتراض رهبری معظم انقلاب قرار گرفت و ایشان در دیدار با نخبگان کشور که بسیاری از آنها مدال طلای المپیادهای علمی دنیا را برای کشورمان به ارمغان آورده بودند با اشاره به همین تب بیمارگونه در کشورمان فرمودند:

" من طرفدار ورزش قهرمانی و نخبه‌پروری در باب ورزش قهرمانی و علاقه‌مند به قهرمانان ملی هستم، اما نباید توجه به نخبگان علمی در رسانه‌ ملی کمتر از نخبگان ورزشی و همچنین چهره‌های هنری باشد."

3 . نام گذاری اماکن و خیابان ها و میادین به نام افراد و یا وقایع و اتفاقات خاص ، بی شک به معنای زنده نگه داشتن نام آن افراد و یا حوادث خاص است که در جای خود نوعی فرهنگ سازی در جامعه را بدنبال دارد. با این حساب در این نوع نامگذاری ها باید دقت زیادی کرد و از هرگونه تعجیل خودداری کرد تا با کمترین آسیب مواجه باشد. در خصوص نامگذاری یک مکان به نام یک فرد ، طبعا باید فرد مورد نظر، یک دوره امتحانی قابل قبول را در زندگی خود گذرانده باشد، هرچند آدمی تا آخرین ثانیه های عمرش در معرض وسوسه های شیطانی و امتحانی الهی است و معلوم نیست که بتواند از آن سربلند بیرون بیاید، چه رسد به عزیزان جوانی که در ابتدای زندگی خود قرار دارند و بسیاری از صفحات دفتر عمرشان هنوز بسته نشده است. ای بسا به دلیل خدمت یک فرد، مکانی به نام وی نامگذاری شود در حالی که فرد مورد نظر بعدها در آزمون های سخت زندگی – در ابعاد فرهنگی، اخلاقی، اجتماعی، سیاسی یا حتی در رشته ورزشی - سربلند بیرون نیاید، آن وقت تکلیف این فرهنگ سازی عجولانه و از روی احساسات چیست ؟

4 . عضو محترم شورای شهر و رییس کمیسیون فرهنگی شورا در مصاحبه خود دلایل این نامگذاری را پاسخ به عواطف و احساسات عمومی مردم دانسته اند. ایشان همچنین به آسیب دیدگی دست این ورزشکار محترم در مسابقات المپیک اشاره کرده و تلاش ایشان را دفاع غیرتمندانه از حیثیت ملی دانسته اند. در هیچ یک از ویژگی هایی که ایشان برای تلاش آقای ساعی برشمرده، شکی نیست، حتی در ویژگی های شخصی و سلامت آقای ساعی نیز شکی نیست ، اما هر تجلیل و تقدیری ، اقدام فرهنگی است ؟ حتی برعکس برخی تصمیمات با نیت تجلیل می تواند ضد فرهنگی باشد. قطعا هدف مسئولان امر در این نامگذاری ها نوعی تاثیرگذاری فرهنگی است که متاسفانه به این شکل حاصل نمی شود! مضافا بر این ، سئوال اساسی این است که چرا این عواطف و احساسات پاک مردم در مواقع دیگر و از جمله وقتی که جوانان ما در المپیادهای علمی و فرهنگی و هنری به پیروزی می رسند، برانگیخته نمی شود؟ آیا افراط و زیاده روی ما در امر ورزش و به فراموشی سپردن بخش های دیگر و نخبگان آن، در برانگیخته نشدن این احساسات مردم نقشی نداشته؟

5 . به اضافه دلایلی که برشمردم، این اقدام ، نوعی توقعات جدید را در سطوح مختلف جامعه ایجاد می کند. در یکی از برنامه های هفته گذشته رادیو شنیدم که تعدادی از همشهریان درخواست داشتند تا نام برخی میادین و خیابان های شهر به برخی از باشگاه های ورزشی یا مربیان تیم های ورزشی اختصاص یابد! اساسا تصویب نامگذاری یکی از میادین شهر تهران توسط اعضای شورای شهر به نام یک عضو آن شورا به چه معناست و چه برداشتی از آن می شود ؟

6 . چنانچه ملاک هایی که این عضو محترم شورای شهر در اتخاذ این تصمیم فرمودند، قابل قبول باشد ، چرا نباید نام برخی از خیابان ها به نام جوانانی باشد که در میدان های علمی با رقابت نفس گیر به مبارزه با رقبای خود پرداخته و نه تنها پرچم ایران را به اهتزاز درآورده اند که با کسب مقام طلای این رقابت های بین المللی ، برتری علمی کشورمان را بر دیگر ملت ها به نمایش گذاشته اند، بسیاری از جوانانی که دیداربا رهبری معظم حضور داشتند، از جمله همین افراد بودند، کدام کوچه بن بست - و نه میدان - به نام آنها نامگذاری شده ؟

7 . اینجانب به هیچ وجه حساسیتی نسبت به ورزشکاران محترم ندارم، اما اگر ضربات ایشان با دست آسیب دیده در دفاع از نام این کشور اهمیت دارد ، چرا نام کسانی که دو دست یا دو پای خود را در دفاع از حیثیت این کشور داده اند و امروز نیز در میدان های مختلف و از جمله در میدان های ورزشی یا علمی همچون دوره دفاع مقدس از نام انقلاب اسلامی دفاع می کنند، نباید بر میدان یا خیابانی اختصاص یابد ؟ با این همه ، به دلیل همان استدلالی که در بند سوم ذکر کردم در این موارد هم نامگذاری اماکن و میادین و خیابان ها را به نام افرادی که در ادامه مسیر زندگی خود با پیچ و خم های بسیاری مواجهند – چه روحانی باشد و چه دانشگاهی یا ورزشکار و ... - درست نمی دانم . بله در خصوص برخی از افراد که تا آخرین لحظه عمرشان به عهد خود نسبت به مردم و انقلاب و اسلام پایبند ماندند، این تصمیم نه تنها اقدامی در راستای تجلیل آنها که فرهنگ ساز و به جا هم هست. دوستان شورای شهر به اسامی میدان ها و خیابان های شهر تهران نگاهی بیندازند ، نام کدامیک به بزرگانی چون مرحوم دکتر آشتیانی که پژوهشگاه رویان از جمله خدمات وی بود و یا علمای بزرگی چون آیت الله مشکینی اختصاص یافته ، آیا خدمات آنها کمتر از دیگران بوده ؟ مضافا این که بنده دطلاع دارم در دوره حیات مرحوم علامه عسکری ، وقتی پیشنهاد نامگذاری میدانی به نام ایشان می شود ، اعضای محترم شورای شهر به دلیل در قید حیات بودن ایشان با این تصمیم مخالفت می کنند !؟

8 . عضو محترم شورای شهر در مصاحبه خود با تاکید، این اقدام را در حیطه اختیارات شورای شهر دانسته اند و نه مجلس ، این موضوع باعث نمی شود تا دیگران اظهار نظر نکنند و حتی شاید لازم باشد تا کارشناسان در باره عواقب این اقدام نیز اظهار نظر کنند. با کمی تامل به این نتیجه می رسیم که این تصمیم غلط و قابل تجدید نظر است و همانطور که قبلا گفتم با توجه به نیت خیر اعضای محترم شورای شهر و شهرداری تهران، چه خوب است ورزشکاران محترم ، خود پهلوانی کنند و ضمن مخالفت با این امر، جلوی این سنت گذاری غلط که قبلا توسط سازمان تربیت بدنی نسبت به ورزشگاهی در اردبیل پایه گذاری شده و متاسفانه در حال استمرار است را بگیرند.

اضافه کردن دیدگاه جدید